Archive for the ‘Translation’ Category

The Art (and Politics) of Translation

January 23, 2009

Niloufar Talebi reading from her book, “Belonging: New Poetry by Iranians Around the World.” Rug Jones, San Francisco. Photo by Golnoush Niknejad

Read in Persian.

Save our literature.

New York City

Tehran Bureau | spotlight

In 2002, a poet friend of mine, Sally Lee Christian, was recruited by a few Uzbeks to help them translate the poet Delshod into English, a collaborative act she found so riveting that she set upon a campaign to recruit me to translate Iranian poetry with her. At that time, I had not so much as thought about translation, despite the fact that I had studied Comparative Literature in college, which meant I had read a good chunk of the classics in translation, and even though as an immigrant I was translating, on some level, all the time.

Her persistence prevailed on me. I eventually agreed — albeit casually — to try my hand at it. For our project, I naturally gravitated toward Forough Farrokhzad from my parents’ abundantly stocked library, which they had brought over from Iran. But my Persian was rusty. I had not really read Persian since 1984, when I left Iran as a schoolgirl. I picked “Tavallodi Digar” or “Another Birth,” which is one of Farrokhzad’s iconic poems, to start. With help, I began to understand each verse, stanza, and eventually the whole poem. Sally would drive 45 minutes to our sessions in my studio and after reading my drafts and notes about the original poem, we would discuss for hours Farrokhzad’s possible intentions, each defending our interpretations, sometimes tearfully as to whether to opt for ‘pool’ over ‘pond’ in a certain line, for example. It was in this process of understanding, interpreting and creating the translation of a poem that I began to understand the work, as well as the responsibility and pleasure of translation. In short, I fell in love, found myself in this activity that seemed to bring it altogether for me, and devoted myself to the art of translation.

In this pursuit, as I heard more and more of my friends refer to Rumi as the only Persian poet they knew in translation, I was overcome with the desire to introduce them to the many 20th century writers unknown to them. But I scarcely found literary translations of Shamlou, Sepehri, Al-Ahmad, Nima, Sepehri, Farrokhzad, Behbahani and others that had captured a wide readership. Rilke, Akhmatova, Goethe, Neruda, Rimbaud, Szymborska, Pushkin had all been widely translated, studied and enjoyed in English. So, I thought, why not contemporary Iranian writers?

I had a personal connection to the poet Ahmad Shamlou, who I had the great fortune of knowing in Iran. In the years between 1980 and 1984, he often visited my parent’s home, so finding a way to introduce contemporary writers in translation became not only a matter of principal, but a personal quest for me. As a result, in 2003, I founded The Translation Project, an organization dedicated to bringing contemporary Iranian literature to worldwide audiences. Since then, each time I am interviewed by the media, I receive hundreds of unsolicited submissions from Iranians asking to have their writings translated and published in the United States. Because the number of such emails are far beyond what I can reasonably reply to, and also becauase of the similarity of requests, I will respond here. By doing so, I hope to make Iranian writers aware of the challenges we face in bringing translated works to readers in the United States.

Let me start off by giving some basic facts about the state of translation in the United States, gleaned from information I’ve gathered from attending the American Literary Translators Association and The Association of Writers and Writing Programs annual conferences, in addition to consulting sources such as the PEN/IRL Report on the International Situation of Literary Translation, To Be Translated Or Not To Be, by Esther Allen (Ed)., and from experience accumulated by working in the trenches as a literary translator of contemporary Iranian literature.

The current reality is that very few works of literature written in languages other than English ever find their way into the U.S. market. Statistics suggest that of all books published annually in the United States, less than 3% are works of translation, a number which includes retranslations, reissues and non-literary works. The number of literary fiction, non-fiction and poetry is closer to 0.3-0.7%, a number mainly comprised of works of European literature, since countries such as France, Germany, Greece, Italy, etc., provide support for the translation of their national literature into English and other languages. Recently, China has partnered with large publishers such as HarperCollins and Penguin to bring several Chinese titles into the English language and distribute them in the U.S. and U.K. markets. The Frankfurt Book Fair, the world’s largest trade fair for the book publishing industry, held annually in mid-October in Germany, plans to feature China as its guest nation in 2009; and the Man Group investment company, the sponsor of the annual Booker Prize, has announced the creation of a new literary prize for Asian writers. These are all examples of large-scale, organized efforts on behalf of these countries to introduce their literature in translation. Apart from the small startup nonprofit that I run, and the limited way in which it can compete for attention in translating and publishing Iranian literature, there is no other organized, translation-focused effort to advance Iranian literature in English that I know of.

The 0.3-3% stands in stark contrast to the much higher rates of translation available in countries like Germany and Iran. We all know that one can (and I did) read the Western canon translated into Persian (Greek tragedies, Homer, Virgil, Plato, Aristotle, Ovid, Chaucer, Dante, Voltaire, Rousseau, Balzac, Eliot, Cervantes, Kafka, Emile Zola, among others); but the treasures of Iranian literature — save for the handful of classical works — are scarcely available in translation in the United States.

The good news is that awareness of this general scarcity of translated works has spawned a trend in the United States since I started following these issues closely in 2003: The National Endowment for the Arts increased the funding — small as it is to begin with — it allocates to works of translation; PEN American Center’s PEN Translation Fund was established in the summer of 2003 by a gift from an anonymous donor in response to the disarmingly low number of literary translations currently appearing in English; websites like, and new publishers of literary translations such as Archipelago, and Open Letter have sprung up; veteran publishers of literary translation such as Dalkey Archive Press, New Directions, and Graywolf Press continue their dedication to publishing translations; literary magazines such as Circumference, and Two Lines publish translations only, and several blogs about translation, like Three Percent now exist.

Something else we have working in our favor is the mass Iranian migration after the 1979 revolution, which has produced a new generation of truly bilingual Iranian-Americans whose dominant language is English and who can provide a unique service in bringing this literature into English. (This does not implicate that being Iranian or bilingual is necessary for rendering successful translations, but this is a topic for another blog entry!). Now, slowly but surely, literary translations of Iranian literature, especially contemporary Iranian literature, are on the rise. Here is a brief list of publication in the past 5 years:

Women Without Men, by Shahrnush Parsipur, Tr. Kamran Talattof and Jocelyn Sharlet (The Feminist Press at CUNY, March 2004)

Selections from Saadi’s Gulistan, Tr. Richard Jeffrey Newman (Global Scholarly Publications, 2004)

The Love Poems Of Ahmad Shamlu, Tr. Firoozeh Papan-Matin (Ibex Publishers, December 2005)

My Uncle Napoleon, by Iraj Pezeshkzad, Tr. Dick Davis (Modern Library, April 2006)

Selections from Saadi’s Bustan
, Tr. Richard jeffrey Newman (Global Scholarly Publications, 2006)

Strange Times My Dear, The PEN Anthology of Contemporary Iranian Literature, Ed. by Nahid Mozaffari (Arcade Publishing, April 2006)

Sin: Selected Poems of Forough Farrokhzad, Tr. Sholeh Wolpe’ (University of Askansas Press, October 2007)

The Shahnameh, the Persian Book of Kings, by Ferdowsi, Tr. Dick Davis (Panguin Classics, February 2007)

Touba and the Meaning of Night, by Shahrnush Parsipur, Tr. Havva Houshmand and Kamran Talattof (The Feminist Press at CUNY, Jan 2008)

Missing Soluch, by Mahmoud Dowlatabadi, Tr. by Kamran Rastegar (Melville House Press, June 2007)

BELONGING: New Poetry by Iranians Around the World, Edited and Translated by Niloufar Talebi (North Atlantic Books, August 2008)

Though all of these new efforts have somewhat strengthened the presence of translated literature in the United States, comparatively speaking, translations of Iranian literature are still not prevalent in America. With the tremendous shift in book reading and buying trends, causing the decline of the U.S. (and world) book market, in addition to the lack of any systematic support (the likes of which exist for countries like Germany, Spain, France, Italy, Greece, etc.) for Iranian literature in translation, we might only hope for a slim representation.

Considering these factors, one fundamental question arises: How can we systematically plan and support the translation and publication of Iranian literature?

The answer to this question is simple: With proper funding from the many (Iranian) individuals who are in the position to contribute an endowment, we can establish a fully functioning International Institute of Iranian Letters capable of commissioning translations through the recommendations of rotating editorial committees, paying translators, and placing proposals with publishers to get the works published. Until there is support for such an organization, these efforts cannot be systematically fulfilled. And until then, I ask people who email me to consider that without proper support and staff, we simply cannot focus resources on every unsolicited manuscript we receive. Currently, our focus can only be on writers who have left an imprint on Iranian literature already — writers such as Shamloo. However, in order to address the numerous requests we receive, we are now offering professional translation, editing and proposal-writing services to authors at standard global rates in order to prepare them to pursue these efforts on their own. See our Translation Services Web page for information on this.

We welcome partnerships with larger art organizations, universities or other groups to realize our goal of launching Iran’s first International Institute of Iranian Letters. With proper partnerships, strategy, funding and leadership, we can make anything happen.

Niloufar Talebi is founder of The Translation Project, the editor/translator of BELONGING: New Poetry by Iranians Around the World (North Atlantic Books, August 2008), and creator of ICARUS/RISE, new Iranian poetry in multimedia Naghali.

هنر(وسیاست) ترجمه

January 23, 2009
هنر(وسیاست) ترجمه
نیلوفر طالبی
به ترجمه ی شهریارخوّاجیان

Read in English.

یکی از دوستان شاعر من، سالی. لی. کریستیان ، در سال 2002 به درخواست چند شهروند ازبکستان درآمد تا به آن ها در ترجمه ی سروده های های دلشاد به انگلیسی کمک کند، کاری گروهی که چنان برای وی جالب توجه بود که شروع به فعالیت برای جذب من برای ترجمه ی شعر های فارسی بهمراه خود کرد. من درآن زمان چندان به ترجمه فکر نمی کردم، و این به رغم تحصیلات دانشگاهی ام در رشته ادبیات تطبیقی بود که معنایش این بود که قطعات زیادی از ادبیات ترجمه شده را خوانده بودم، و حتی به عنوان یک مهاجر تمام وقت به نوعی مشغول ترجمه بودم.

پافشاری او مرا متقاعد کرد وسرانجام موافقت کردم- هرچند بطور غیر جدی- تا در این کار دستی داشت باشم. من طبیعتا ازمیان انبوه کتاب هایی که پدرومادرم با خود از ایران آورده بودند، گرایش به کارهای فروغ فرخزاد پیدا کردم. اما فارسی من در آن زمان آنچنان روان نبود ومن به واقع از 1984(1363) که به عنوان یک دختر مدرسه ای ایران را ترک کردم، فارسی نخوانده بودم. من سروده ی تولدی دیگر فروغ را برگزیدم که ازجمله ی محبوب ترین ونمادی ترین سروده های وی برای پرداختن به کارهای اوست. با گرفتن کمک، شروع به درک هر مصرع، بیت، و سرانجام تمامت این سروده کردم. سالی 45 دقیقه رانندگی می کرد تا به جلساتی بیآید که در استودیوی من برگزار می شد. پس از خواندن دستنویس و یادداشت هایم درباره ی سروده ی اصلی، ما ساعت ها درباره ی مقاصد فروغ بحث و هریک از برداشت های خود، با عشق و دوستی، دفاع می کردیم.

در این فرآیند درک، تفسیر و ترجمه ی یک سروده بود که شروع به درک ، و نیزاحساس مسئولیت و لذت از کار کردم. خلاصه اینکه، دلبسته ی این کار شدم و خودرا درگیر فعالیتی یافتم که بنظر می رسید که روح دو گانه ی مرا تسکین می کرد و خود را وقف هنر ترجمه کردم.

دراین راه، درحالیکه از شمار هرچه بیشتری از دوستانم می شنیدم که تنها رومی(مولوی) را به عنوان شاعر پارسی گو از طریق ترجمه ی آثارش می شناسند، این تمایل در من به وجود آمد که آنان را با بسیاری از نویسندگان (و شعرای) ناشناخته ی ایران قرن بیستم آشنا سازم. اما به کمتر ترجمه ‘ادبی’ از آثار شاملو، سپهری، آل احمد، نیما، فرخ زاد، بهبهانی برخوردم که بتوانم آن را به خوانندگان توصیه کنم. آثار ریلکه، آخماتووا، گوته، نرودا، ریمباد، ژیمبورسکا و پوشکین به شکل گسترده ای به انگلیسی ترجمه، خوانده و از آن ها بهره برده شده است. بنابراین، ازخود پرسیدم چرا آثار نویسندگان ایرانی به شکل گسترده ترجمه نشود؟ من رابطه ای شخصی با شاعر ایرانی، احمد شاملو داشتم و از فرصت بزرگ آشنایی با او در ایران برخوردار بودم. درسال های 1980-84(1359-63) وی اغلب به خانه ی ما می آمد، و لذا یافتن راهی برای معرفی نویسندگان معاصر از طریق ترجمه نه تنها مسئله ای اصولی برای من، که یک امرعاطفی شخصی نیز شد. درنتیجه، در سال 2003(1382) پروژه ترجمه را به راه انداختم ، نهادی که اختصاص به معرفی ادبیات معاصر ایران به مخاطبان جهانی دارد. از آن زمان، هر بار که با رسانه ها مصاحبه می کردم صدها پیشنهاد ناخواسته از ایرانیان دریافت می کردم که تقاضای ترجمه و انتشار نوشته های شان در آمریکا را داشتند. ازآنجا که شمار رایانامه (یی میل) های دریافتی بسیار فراتر از آنچه هستند که بتوانم به شکل مناسبی به آن ها پاسخ دهم، و نیز به دلیل شباهت این درخواست ها، پاسخ خودرا به علاقمندان دراین نوشته بطور یکجا می دهم. با این کار امیدوارم این نویسندگان را از چالش های پیش رو در ارتباط با معرفی آثار ترجمه شده به خوانندگان آمریکایی آگاه سازم.

اجازه دهید با طرح چند واقعیت مهم درباره ی شرایط ترجمه در آمریکا آغاز کنم، که حاصل اطلاعات گرد آوری شده از حضور در انجمن آمریکایی مترجمان ادبی و کنفرانس های سالانه ی انجمن برنامه های نویسندگان و نویسندگی و نیز مشورت با منابعی همچون PEN/IRL ، گزارش پیرامون شرایط بین المللی ترجمه ی ادبی تحت عنوان ترجمه بشود یا نشود ، نوشته ی استر آلن(ویراستار)، و از تجربه انباشته از کار به عنوان مترجم ادبیات معاصر ایران، بوده است.

واقعیت کنونی این است : آثار ادبی غیرانگلیسی انگشت شماری راه خود را به بازار آمریکا می گشایند. آمار حکایت از این دارند که کمتر از 3 درصد از همه ی کتاب هایی که سالانه در آمریکا منتشر می شوند آثار ترجمه ای هستند، رقمی که بازترجمه ها، تجدید چاپ ها و آثار غیر ادبی را نیز در بر می گیرد. شمار آثار ادبیات داستانی، غیر داستانی و شعر نزدیک به 0.3-0.7 (سه دهم تا هفت دهم) درصد است، رقمی که عمدتا شامل ادبیات اروپایی می شود، زیرا کشورهایی مانند فرانسه، آلمان، یونان، ایتالیا و غیره از ترجمه ی ادبیات ملی شان به زبان انگلیسی و دیگر زبان ها حمایت می کنند. بتازگی، چین در شراکت با انتشارات بزرگی همچون هارپر کالینز و پنگوئن چندین عنوان کتاب چینی را به زبان انگلیسی درآورده و آن ها را در بازار آمریکا و انگلیس توزیع کرده است. نمایشگاه کتاب فرانکفورت ، بزرگترین نمایشگاه تجاری صنعت نشر که همه ساله در میانه های اکتبر(اواخر مهرماه) در آلمان برگزار می شود، در نظر دارد چین را به عنوان میهمان ویژه ی سال 2009 خود معرفی کند. شرکت سرمایه گذاری Man Group، حامی مالی جایزه سالانه بوکر نیز مبتکر ایجاد یک جایزه ی جدید ادبی برای نویسندگان خاوردوری شد. این ها نمونه هایی از تلاش های پردامنه و سازمان یافته ی برخی کشورها برای معرفی ادبیات خود بصورت ترجمه هستند. جدا از این نهاد تازه کار غیرانتفاعی که من اداره ی آن را بعهده دارم، و امکانات محدودی که برای رقابت در توجه به کار ترجمه و انتشار ادبیات فارسی دارد، من کار سازمان یافته و ترجمه- محور دیگری را برای عرضه ی ادبیات ایران به زبان انگلیسی سراغ ندارم.

رقم 0.3-.07 درصد تفاوت فاحشی با ارقام بسیار بالاتر ترجمه در کشورهایی همچون آلمان و ایران دارد. ما همه می دانیم که می توان متون ترجمه شده به فارسی (تراژدی های یونانی، هومر، ویرژیل، افلاطون، ارسطو، اووید، شوسر، دانته، ولتر، روسو، بالزاک، الیوت، سروانتس، کافکا، امیل زولا، و دیگران) را خواند (و من خود خوانده ام)، اما گنجینه ی ادبیات فارسی- به استثنا ی معدودی از آثار کلاسیک- کمتر بصورت ترجمه در آمریکا وجود دارد.

خبر خوب این است: از سال 2003 که من این مسئله را دنبال کرده ام، آگاهی از کمبود کارهای ترجمه شده روندی را در آمریکا به جریان انداخته است : موقوفه ملی هنر بودجه ی تخصیصی به آثار ترجمه ای را افزایش داد (هرچند اندک در آغاز کار)؛ صندوق ترجمه پن وابسته به مرکز آمریکایی پن درتابستان 2003 به واسطه ی هدیه یک اهداکننده ی ناشناس و در پاسخ به شمار بسیار کم ترجمه های موجود ادبی به زبان انگلیسی، تشکیل شد؛ وب سایت هایی مانند و ناشران جدید ترجمه های ادبی همچون Archipelago و Open Letter سربرآورده اند؛ ناشران کهنه کار ترجمه های ادبی مانند
Dalkey Archive Press ، New Directions و Graywolf Press تعهد خودرا به انتشار کتاب های ترجمه ای ادامه می دهند؛ نشریات ادبی همچون Circumference و Two Lines فقط آثار ترجمه ای را منتشر می کنند، و اکنون چند بلاگ مانند Three Percent در ارتباط با ترجمه فعالیت دارند.

پدیده ی دیگری که ما به سود خود می بینیم، مهاجرت انبوه ایرانیان پس از انقلاب 1979(1357) است که نسل جدیدی از ایرانی- آمریکایی های دو زبانه به وجود آورده است که زبان مسلطشان انگلیسی است، و لذا می توانند نقش یگانه ای در برگردان آثار ادبی ایرانی به انگلیسی ایفا کنند. (این بدان معنا نیست که ایرانی یا دو زبانه بودن لازمه ی انجام ترجمه های موفق باشد، اما این موضوعی برای یک مقاله ی دیگراست!) اکنون، ترجمه ی ادبیات فارسی بویژه ادبیات معاصر ایران، آهسته اما پیوسته، رو به افزایش دارد. موارد زیر نمونه ای از این روند افزایشی است در پنخ سال اخیر:

زنان بدون مردان ، نوشته ی شهرنوش پارسی پور، ترجمه ی کامران تلطف و ژوسلین شارلت
(The Feminist Press at CUNY, March 2004)

گزیده هایی ازگلستان سعدی، ترجمه ی ریچارد جفری نیومن
(Global Scholarly Publications, 2004)

سروده های عاشقانه ی احمد شاملو، ترجمه ی فیروزه پاپان – متین
(Ibex Publishers, December 2005)

دایی جان ناپلئون ، نوشته ایرج پزشکزاد ، ترجمه ی دیک دیویس
(Modern Library, April 2006)

گزیده هایی از بوستان سعدی، ترجمه ی ریچارد جفری نیومن
(Global Scholarly Publications, 2006)

روزگار غریبی است نازنین ،جنگ نامه ی پن درباره ی ادبیات معاصر ایران، ویرآستار ناهید مظفری
(Arcade Publishing, April 2006)

گناه : گزیده ی سروده های فروغ فرخزاد،ترجمه ی شعله وولپه
(University of Arkansas Press, October 2007)

شاهنامه ، کتاب شاهان ایران،سروده ی [حکیم ابوالقاسم] فردوسی ، ترجمهی دیک دیویس
(Penguin Classics, February 2007)

جای خالی سلوچ ،از محمود دولت آبادی ، ترجمه ی کامران رستگار
(Melville House Press, October 2007)

طوبا و معنای شب ، از شهرنوش پارسی پور، ترجمه ی حوا هوشمند و کامران تلطف
(The Feminist Press at CUNY, Jan 2008)

دلبستنگی :شعر های جدید ایرانیان سراسر جهان
ویراستار و مترجم نیلوفر طالبی
(North Atlantic Books, August 2008)

هرچند همه ی این تلاش های جدید تا اندازه ای حضور ادبیات ترجمه ای را در آمریکا تقویت کرده است، ترجمه ی ادبیات فارسی هنوز در مقایسه با دیگر کشورها متداول نیست. با توجه به دگرگونی فوق العاده در امر کتابخوانی و خرید کتاب که موجب افول بازار آمریکا (وجهان) افزون بر فقدان هر گونه حمایت سیستماتیک از ادبیات ایران (از نوعی که در کشورهایی مانند آلمان، اسپانیا، فرانسه، ایتالیا، یونان و غیره وجود دارد)، فقط می توان امید به نتیجه ای محدود داشت.

با توجه به این عوامل، یک پرسش بنیادی مطرح می شود : چگونه می توان از ترجمه و نشر ادبیات ایرانی حمایت و برای آن برنامه ریزی کرد؟

پاسخ این پرسش ساده است : با کمک مالی بسیاری از افراد (ایرانی) که از موقعیت کمک به یک موقوفه (بنیاد) برخوردارند، ما می توانیم یک نهاد بین المللی فعال در رشته ی ادبیات فارسی تاسیس کنیم که بتواند از طریق توصیه ی کمیته های ویراستاری نوبتی سفارش برای ترجمه دهد، به مترجمان پول بپردازد، و طرح پیشنهادی ی نوشته یا کتاب را برای انتشار این آثار به ناشران بدهد. تا زمانی که حمایت از چنان سازمانی شکل بگیرد، این تلاش ها نمی تواند بطور سیستماتیک به بار نشیند. تا آن زمان، از کسانی که برای ما رایانامه می فرستند می خواهم که توجه داشته باشند ما بدون حمایت و نیروی انسانی کافی نمی توانیم منابع محدود خود را صرف هر متن ناخواسته ای کنیم که به دست مان می رسد. در شرایط کنونی، توجه ما فقط به نویسندگانی است که عملا اثر و نشانی از خود در ادبیات ایران بجا گذاشته اند- کسانی همچون شاملو… با این حال، در مورد درخواست های بیشماری که دریافت می کنیم، ما اکنون خدمات ترجمه ، ویراستاری حرفه ای و طرح- نوشته به نویسندگان با نرخ های استاندارد جهانی عرضه می کنیم تا آن ها را در پیگیری این کارها به یاری خودشان آماده گردانیم. برای اطلاعات بیشتر Translation Services .به صفحه ی وب رجوع کنید

ما از شراکت با سازمان های بزرگتر هنری، دانشگاه ها یا دیگر گروه ها برای تحقق هدف مان در راه اندازی نخستین نهاد ایرانی ادبیات فارسی، استقبال می کنیم. با شراکت، راهبرد، بودجه و رهبری مناسب می توانیم هر کاری انجام دهیم.
The Translation Projectنیلوفر طالبی، بنیانگزار
مترجم و ویرآستار دلبستنگی : شعر های جدید ایرانیان سراسر جهان
(North-Atlantic Books, August 2008)
است. multimedia Naghali شعرهای جدید ایرانی در

Diaspora Marks 30th

January 20, 2009

San Francisco
Tehran Bureau | vitrine

Years ago, an Iranian-American friend mockingly referred to me as a ’79er. He was referring to my belonging to the group of Iranians who immigrated after the 1979 Iranian revolution, as opposed to him, who had been raised in the U.S. since the early seventies. His remark was piquing. Why define a group by a political event? Could ’79ers create an identity for ourselves independent from it? In the early years, ’79er were busy paving a path for ourselves, learning to survive in our new host countries, and I was too young to understand that one day ’79ers would not necessarily be defined for what we had escaped, but by how we had recreated ourselves. The poets in this book are ’79ers who have struggled through that path, untangling their identity questions in their work: Who are they? Where do they belong? How to live with nostalgia? How to manage their complex web of loyalties, pushing and pulling them in all directions?

Most ’79ers have lived in that ambiguous zone between longing for their past in Iran and wanting to belong in their present lives. They have strived to uphold their customs—Mehregan (Harvest festival), Norouz (New Year in the Spring)—and have inevitably adopted new ways like Thanksgiving, Oktoberfest, and Le Jour de la Bastille. In the meantime, three decades have gone by; the world has changed before their eyes, and a new generation—born outside Iran—has inherited and contended with their ’79er parents’ place of limbo, that place between longing and belonging, and lived it through their unique prism.

BELONGING features three generations of poets: those born between 1929 and 1945, 1946 and 1960, and 1961 and the present. In the first generation, we have Naderpour, Afrasiabi, Assadi, Kho’i, Nooriala and Roya’i. In the second are Farmand, Keshmiripour, Moshkani, Naficy, Ghahraman, Rashid, and Saffari. And in the third, Aghaee, Huleh, Karbassi, Moussavi, and Naanaam. The representatives of the generation born between 1929 and 1945 were by and large already established poets when they left after the revolution. The generation after that, born between 1946 and 1960, emerged just before and during the revolution, but has matured since the revolution, outside Iran. The younger generation, born after 1961, left Iran young, and its members are emerging voices.

Excerpt from the Introduction to BELONGING: New Poetry by Iranians Around the World (North Atlantic Books, August 2008), edited and translated by Niloufar Talebi


The Translation Project, partnering with the San Francisco International Poetry Festival, the Friends of the San Francisco Public Library, and Asia Society, would like to invite you to the Second Annual ‘Iranian Literary Arts Festival’ on February 5-6, 2009, featuring exciting Iranian poets Ziba Karbassi, Granaz Moussavi, Majid Naficy, Partow Nooriala, and Abbas Saffari, featured in BELONGING: New Poetry by Iranians Around the World (North Atlantic Books, Aug 2008). The ‘Iranian Literary Arts Festival’ chronicles Iranian diaspora poetry on the 30th anniversary of the 1979 Iranian revolution.

Read the poets’ lyrical, erotic, funny and moving poetry here.

Thursday, February 5 at 6:30 pm – Book Bay Fort Mason, (Building C, Room 165), San Francisco “30 Years of Be-Longing” – Roundtable talk about the future of diaspora literature with poets featured in BELONGING, SF poet laureate Jack Hirschman, and Isabelle Thuy Pelaud, professor of Asian American studies.

Friday, February 6 at 6:30 pm – Friends of the SF Public Library’s loft (391 Grove St. @ Gough), San Francisco Reading and film screening with poets featured in BELONGING. Reception to follow.

All events are FREE and OPEN to the public.

Advance registration is highly recommended to reserve tickets:
Feb. 5:,
Feb. 6:

For more information, visit: <